هدف: در بیماری های مختلف سیستم شنوایی ممکن است آسیب سیستم دهلیزی نیز مشاهده گردد. در این مقاله، در نظر داریم که به بررسی مقالات مرتبط با رابطه آسیب سیستم شنوایی و سیستم دهلیزی با تاکید بر عملکرد اندام اتولیت بپردازیم. روش بررسی: مقالات مرتبط با رابطه آسیب سیستم شنوایی و سیستم دهلیزی در پایگاه های PubMed، Web of Science و Scopus مورد بررسی قرار گرفتند و مقالاتی مورد استفاده قرار گرفتند که از آزمون های مناسبی برای بررسی سیستم دهلیزی استفاده کرده بودند. یافته ها: نتایج آزمون های متعدد سیستم دهلیزی نشان دهنده وجود آسیب در موارد کم شنوایی حسی عصبی بود اما میزان درصد افراد دارای آسیب بسته به اندام دهلیزی مورد ارزیابی و آزمون مورد استفاده متفاوت بود. نتیجه گیری: بین آسیب سیستم شنوایی و آسیب سیستم دهلیزی رابطه وجود دارد. در موارد کم شنوایی حسی عصبی مناطق مختلف سیستم دهلیزی دچار آسیب می گردند اما این آسیب بیشتر در مناطق اندام های اتولیت و مخصوصا ساکول قابل مشاهده می باشد که یکی از دلایل مطرح شده برای این موضوع می تواند مجاورت فیزیکی این عضو به ساختار های شنوایی و مخصوصا حلزون باشد.

1مقدمه: علیرغم پیشرفت های قابل توجه در مراقبت های بالینی، آسیب های نخاعی و عوارض پایدار همراه آن همچنان یک وضعیت غیرقابل درمان با عواقب جسمی و روانی مخرب برای بیماران و مراقبان است. تشخیص بالینی آسیب های نخاعی عمدتاً بر مبنی اختلالات عصبی است. در سال های اخیر، از تکنیک های تصویربرداری برای ارزیابی آسیب های حاد نخاعی استفاده شده است. با این حال، در بسیاری از مراکز، تکنیک های تصویربرداری پیشرفته در دسترس نیستند یا وضعیت ناپایدار بیمار استفاده از رویکردهای پیشرفته را محدود می کند. از آنجا که پیش بینی قابل اعتماد بهبودی در مرحله حاد برای انتخاب درمان محافظت کننده عصبی مناسب حیاتی است ، نیاز مبرمی به شناسایی و بکارگیری روش های جدید برای پیش بینی و برنامه ریزی دقیق تر جهت کاهش عوارض دائمی وجود دارد.شناسایی نشانگرهای زیستی برای پیش بینی آسیب نخاعی به مدیریت بیماران آسیب دیده کمک می کند و از تشخیص و درمان دقیق پشتیبانی می کند. برخی از پروتئین ها به عنوان نشانگرهای زیستی امیدوارکننده برای آسیب سیستم عصبی مرکزی، چه در مایع مغزی نخاعی (CSF) و چه در سرم خون، شناسایی شده اند. هدف این بررسی ارزیابی نقش های تشخیصی و پیش آگهی این پروتئین ها و نشانگرهای زیستی عصبی- ساختاری در آسیب نخاعی است. نتیجه گیری: شناسایی نشانگرهای زیستی- شیمیایی در مدیریت آسیب طناب نخاعی از اهمیت بالینی چشمگیری برخوردار است. این نشانگرها پتانسیل قابل توجهی برای ارزیابی عینی شدت آسیب اولیه، پیش بینی پیامد عصبی و پایش بهبودی و عوارض ثانویه دارند. مطالعات نشان می دهد می دهند که سطح این نشانگرها در سرم خون و مایع مغزی- نخاعی با درجه آسیب بر اساس مقیاس های بالینی استاندارد همبستگی دارد و می تواند بین بیماران با پیش آگهی خوب و ضعیف تمایز قائل شود. با توجه به دسترسی محدود و ماهیت تهاجمی نمونه برداری از CSF، تحقیقات به طور چشمگیری بر شناسایی نشانگرهای زیستی قابل اعتماد مبتنی بر سرم متمرکز شده اند. علاوه بر این، پویایی زمانی متمایز بیان نشانگرهای زیستی در مرحله حاد (منعکس کننده آسیب اولیه) در مقابل مرحله مزمن (تحت تأثیر عوارض سیستمیک) نیاز به تعریف نشانگرهای خاص مناسب برای هر مرحله را برجسته می کند.

هدف پژوهش حاضر به عنوان بخشی از رساله دکتری، توسعه مدلی برای پیش بینی آسیب پذیری تحصیلی دانشجویان مقطع کارشناسی رشته های مهندسی در کوتاه مدت (نیمسال تحصیلی) بوده که به روش داده کاوی و با استفاده از الگوریتم شبکه عصبی به اجرا درآمده است. جامعه آماری، دربرگیرنده ی کلیه "ترم- دانشجوها" از نیمسال اول سال تحصیلی 91-1390 لغایت دوم 94-1393 در سه مورد از دانشگاه های فنی-مهندسی کشور (مجموعا 53422 رکورد) بوده که با بهره برداری مستقیم از سیستم های آموزش هر سه دانشگاه در مدل سازی وارد شده اند. نتایج حاکی از آن است که با بهره گیری از داده های موجود در سیستم های حوزه آموزش دانشگاه ها و به خدمت گرفتن شبکه عصبی می توان با صحت بیش از 95 درصد و اعتبار بالاتر از 60، نسبت به پیش بینی وضعیت نیمسال برای یکایک دانشجویان اقدام نمود. معدل نیمسال قبل، معدل کل، زوج یا فرد بودن نیمسال، نوع واحدهای اخذ شده و مبادرت به فعالیت های فوق برنامه در نیمسال، به عنوان موثرترین متغیرهای پیش بین، تشخیص داده شدند.

زمینه مطالعه: ارزیابی علائم بالینی و ضایعات پاتولوژیک دردستگاه عصبی مرکزی می تواند در تشخیص بیماریها دارای اهمیت باشد. هدف: بررسی ضایعات ماکروسکوپیک و میکروسکوپیک مغزومخچه گاو و گاومیش در کشتارگاه اهواز بود. روش کار: تعداد 724 نمونه مغز و مخچه گاو و 126 مغز و مخچه گاومیش مورد بازرسی قرار گرفت. از این تعداد 37 نمونه از گاو و 9 نمونه گاومیش با ضایعات ظاهری انتخاب شدند. بعد از برش از سطح مقطع و ثبت ضایعات،نمونه ها در فرمالین بافر 10% پایدار شدند و به روش پارافین مقاطع 5-7mm تهیه و رنگ آمیزی هماتوکسیلین ائوزین انجام شد. نتایج: ضایعات شامل پرخونی و خون ریزی، گاو 8 مورد، گاو میش 9 مورد، رنگدانه،گاو 4 مورد، کروماتولیز، گاو 4 مورد، گاومیش 2 مورد ،گلیوز، گاو 4 مورد ، گاومیش 1 مورد، واکوئله شدن ماده سفید، گاو 4 مورد، نکروز،گاو 6مورد،، گاومیش 2 مورد، ادم مغزی،گاو 3مورد، تجمع سلول ها اطراف عروق، گاو 4 مورد، گاومیش 3 مورد ،.هیپر پلازی عروق،گاو 3مورد،سنوروس سربرالیس ،گاو 3 مورد، آنسفالیت گاو 6 مورد، گاومیش 1 مورد، معدنی شدن ،گاو 5 مورد، خون ریزی و پرخونی پرده های مغزی، گاو 10 مورد، گاومیش 9 مورد، ادم پرده های مغزی، گاو 2 مورد، آماس پرده های مغزی گاو 7 مورد ،پرخونی و خون ریزی مخچه گاو، 1 مورد، گاومیش 5 مورد، دژنرنسانس لایه ملکولی گاو 2 مورد، دژنرنسانس لایه دانه دار گاو 3 مورد، دژنرنسانس سلول های پورکنژ گاو 4 مورد، گاومیش 1 مورد. نتیجه گیری نهایی: در دستگاه عصبی مرکزی دام های به ظاهر سالم ضایعات متعدد مشاهده شده است که فاقد نشانه بالینی است. بنابراین بدلیل اهمیت آنسفالوپاتی هادر گاو و گاومیش ها باید مورد مطالعه بیشتر قرار گیرند.

هدف پژوهش حاضر، توسعه مدلی برای پیش بینی شرایط اخراج آموزشی دانشجویان مقطع کارشناسی رشته های مهندسی بوده که به روش داده کاوی و با استفاده از الگوریتم شبکه عصبی به اجرا درآمده است. جامعه آماری، دربرگیرنده کلیه پذیرفته شدگان سال های 1387 لغایت 1390 در سه مورد از دانشگاه های فنی و مهندسی کشور بوده است. داده-های پژوهش با بهره برداری مستقیم از سیستم های آموزش هر سه دانشگاه در مدل سازی وارد شدند. نتایج حاکی از آن است که با بهره گیری از داده های موجود در سیستم های حوزه آموزش دانشگاه ها و به خدمت گرفتن شبکه عصبی می-توان با صحت بیش از 95 درصد نسبت به پیش بینی وضعیت تحصیلی یکایک دانشجویان اقدام نمود. کارآئی مدل های حاصله در دانشگاههای مورد مطالعه، به ترتیب برابر 0. 72، 0. 556و 0. 565 حاصل گردیدند. معدل کل، تعداد واحدهای گذرانده، تعداد نیمسال های مبادرت به فعالیت های فوق برنامه و تعداد نیمسال های مشروطی قبلی به عنوان به عنوان موثرترین متغیرهای پیش بین، توسط شبکه عصبی تشخیص داده شدند.

مقدمه: آسیب مغزی پس از ضربه یکی از علت های عمده مرگ مردان زیر 35 سال است که عمدتا در طی تصادف های جاده ای رخ می دهد. درمان های بالینی رایج نمی توانند از آسیب ثانویه مغز ناشی از سایتوتوکسیتی پیشگیری کنند. پروژسترون به عنوان یک هورمون جنسی اولیه، یک ترکیب محافظت کننده عصبی در آسیب مغزی پس از ضربه و سکته می باشد. در واقع پروژسترون فعالیت های آنتی اکسیدانی را افزایش، عوامل التهابی را کاهش می دهد، و بیان سایتوکین التهابی را که می تواند مانع از آسیب ثانویه مغزی و ادم شود کاهش می دهد.نتیجه گیری: این بررسی روی اثر پیشگیری کننده پروژسترون بر آسیب ثانویه مغزی و ادم به وسیله تنظیم فاکتورهای التهابی در آسیب مغزی پس از ضربه متمرکز شد. اگر چه مکانیسم دقیق آسیب مغزی پس از ضربه کشف نشده است، مطالعات پیشنهاد می کنند که این هورمون می تواند یک درمان بی خطر برای آسیب مغزی پس از ضربه و دیگر بیماری های عصبی باشد.

مقدمه: تصادف، سقوط، آسیب های ورزشی و تروما شایع ترین علل آسیب های مغزی و نخاعی هستند که منجر به نقص در عملکردهای حسی و حرکتی می شوند. تلاش های زیادی برای استفاده از سلول های بنیادی برای ترمیم و جلوگیری از ایجاد عوارض ناشی از آسیب به سیستم عصبی مرکزی صورت گرفته است. چالش اصلی در این زمینه انتخاب سلول های بنیادی مناسب برای جایگزینی سلول های عصبی از دست رفته و جلوگیری از فرآیندهایی است که عملکرد سلول های بنیادی را مختل می کنند. در این مقاله مروری، اطلاعات فعلی در مورد سلول های بنیادی مختلف مورد استفاده در درمان آسیب به سیستم عصبی، مکانیسم های احتمالی عملکرد آن ها مورد بحث قرار گرفته است. علاوه بر این، مزایا و معایب درمان با سلول های بنیادی بر اساس یافته های مطالعات پایه و بالینی شرح داده شده است. هزینه بالای درمان با سلول های بنیادی و عوارض جانبی ناخواسته، چالش های اصلی در استفاده درمانی از سلول های بنیادی برای ترمیم سیستم عصبی هستند. بنابراین تحقیقات بیشتری برای بهینه سازی رویکردهای سلول درمانی در محیط های بالینی مورد نیاز است. نتیجه گیری: وجود انواع مختلف سلول های بنیادی با قابلیت های متنوع و رفع مشکلات موجود می تواند امید به استفاده از سلول درمانی برای درمان آسیب های سیستم عصبی را افزایش دهد.

مقدمه و اهداف: آسیب دیدگی جزء لاینفک تمرینات و مسابقات ورزشی است و ورزشکاران همواره در معرض خطر آسیب دیدگی هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر شش هفته برنامه گرم کردن عصبی-عضلانی بر میزان بروز آسیب دیدگی و نمرات غربالگری عملکرد حرکتی مردان بسکتبالیست مستعد آسیب دیدگی در لیگ برتر ایران انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر بر روی 50 بازیکن بسکتبال مستعد آسیب دیدگی که توسط غربالگری عملکرد حرکتی شناسایی (سن 33/25، قد 56/197 سانتی متر، وزن 1/97 کیلوگرم، شاخص توده بدن 59/24) به گروه های کنترل و مداخله تمرینی تقسیم شدند، انجام شد. گروه مداخله شش هفته تمرینات عصبی-عضلانی و گروه کنترل تمرینات متداول تیمی را انجام دادند. در خاتمه مانند پیش از آغاز فصل و پیش از دوره تمرینات، آزمون های غربالگری عملکرد حرکتی انجام شد و گزارشات آسیب دیدگی آزمودنی ها مورد بررسی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون t مستقل و آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که پروتکل تمرینی عصبی-عضلانی تاثیر معناداری در کاهش آسیب دیدگی ناحیه اندام فوقانی، کمر و مرکزی تنه (500/0P=)، اندام تحتانی (001/0P=) داشت. بررسی امتیازات سه مرحله آزمون نشان داد که تمرینات عصبی-عضلانی افزایش بیشتری در امتیاز غربالگری عملکرد حرکتی نسبت به تمرینات متداول داشت. نتیجه گیری: می توانبا غربالگری عملکرد حرکتی بازیکنان مستعد آسیب دیدگی را پیش و بین فصل مسابقات شناسایی کرد. همچنین اجرای تمرینات عصبی-عضلانی ممکن است احتمال بروز آسیب دیدگی را در افراد مستعد آسیب کاهش دهد و همچنین بتواند امتیاز آزمون های غربالگری عملکرد حرکتی را ارتقاء دهد.

شیوع بیماری عفونی کروناویروس 2019، کووید-19 (COVID-19) موجب هراس در کل دنیا شده و توانایی اش در پراکنش و آلوده ساختن انسانها در سراسر جهان باعث بروز ترس و وحشت شده است. در حال حاضر که درگیر پاندمی (همه گیری جهانی) در حال پیشرفت کووید-19 هستیم، دانشمندان در تلاشند تا بفهمند که در سطح ژنگانی و رونویسی چه شباهتها و تفاوتهایی بین این ویروس و کروناویروس سندرم تنفسی حاد (SARS-CoV) وجود دارد. در مدت کوتاهی پس از شیوع، نشان داده شد که، مشابه با SARS-CoV، ویروس کووید-19 از گیرنده آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسنسین2 (ACE2) برای ورود به داخل سلول استفاده می کند. این یافته اهمیت پژوهش درباره بیان ACE2 در بافت عصبی و تعیین نقش احتمالی آسیب بافت عصبی در بیماری و مرگ و میر ناشی از COIVD-19 را بیشتر می کند. ما میزان بیان ACE2 در سیستم عصبی مرکزی، برهمکنش ویروس-میزبان و ارتباط آن با بیماریزایی و عوارض دیده شده در بیمارانکووید-19 را بررسی می کنیم. همچنین، ما در مورد نیاز به یک مدل برای ارزیابی کووید-19 براساس درگیری بافت عصبی بحث می کنیم.